داشتم با خودم میگفتم وبلاگم شده غم کده هروقت ناراحتم میام سراغش چرا خب؟

یوقتم بیام بنویسم یکم که ناراحت نباشم

شاید ناراحتیامو اینجا خالی میکنم که ذهن و گوش آدمایی که دوسشون دارم اذیت نشه

همیشه که غر و ناله بد نیست یوقتایی خالی میشی و همه چیزو بهتر میبینی و بهتر تصمیم میگیری

همیشه که سکوت بد نیست

یوقتایی قبل از ی شروع پرحرارت احتیاج به یکم سکوت داری

عاشق روزای عادیم چون همیشه بزرگترین تصمیما و برنامه ریزیا رو توی همین روزای عادی شروع میکنم

خیلی رقت انگیز و تهوع آورده که بعد از هشت سال همراهی و همدلی تازه بهت شک کنن

یعنی یچیزی اون وسط اونطور که تو فکر میکردی نیست

یعنی پایه و اساس مشکل داشته و تو نمیدونستی

هر دم از این باغ بری میرسد!!!!!!!!!!!!!